Choroby

Znajdź chorobę:

Wybierz literę rozpoczynającą nazwę choroby:

Osobowość dyssocjalna

Osobowość dyssocjalna do choroba psychiczna. Istnieje wiele nazw tego zaburzenia a między innymi: osobowość antyspołeczna czy zaburzenie struktury osobowości. Istnieje również inne nazewnictwo, które jednak nie zostało oficjalnie przyjęte. Zalicza się do nich psychopatię czy socjopatię.

Zobacz również objawy tej choroby: Objawy osobowości dyssocjalnej

Czym jest osobowość dyssocjalna?

Jest to zaburzenie psychiczne dotyczące średnio 2-3 procent populacji ludzkiej. Zaburzenie to jest trwałym zachowaniem antyspołecznym.

Czyli opierającym się na działaniach niezgodnych z przyjętymi normami i założeniami. Zazwyczaj pojawia się w wieku dorastania.

Nieoficjalnie przyjęło się stwierdzenie, które określa to zaburzenie mianem ?psychopatii?, czyli dana osoba określana jest jako psychopata. Są to zazwyczaj osoby, które nie mają szacunku dla innych ludzi oraz ich uczuć i wyznania.

Ciekawostką jest fakt, że przeprowadzone badania wskazują na dodatkowy chromosom Y u osób cierpiących na osobowość dyssocjalną.

Przyczyny osobowości dyssocjalnej

Nie ma zgodności co do potwierdzonych przyczyn rozwoju zaburzeń osobowości antysocjalnej. Do rozwoju tego zaburzenia przyczyniać mogą się jednak dysfunkcje fizjologiczne. Zalicza się do nich między innymi czynniki genetyczne, które już po urodzeniu mogą w przyszłości powodować rozwój psychopatii. W czynnikach biologicznych znajdują się również zmiany w EEG, dysfunkcje układu limbicznego, który odpowiada za sferę emcjonalno-motywacyjną oraz niedojrzałość mózgu.

Innymi przyczynami mogą być defekty procesu socjalizacji. Zalicza się tutaj głównie wrogie środowisko, w którym jednostka dorasta, a także czerpanie agresywnych wzorców zachowań ze strony rodziny. Dotyczy to osób zwłaszcza dorastających w rodzinach patologicznych.

Podobnie jest w sytuacji, kiedy jednostka dorasta bez jednego z rodziców z powodu rozwodu, separacji lub awantur domowych. Do tego może dojść brak zainteresowania dzieckiem ze strony matki lub ojca, czyli chwiejność rodzicielska i brak konsekwencji wychowania. Najważniejszym czynnikiem jest jednak agresja otoczenia. Nie musi być to tylko w najbliższym środowisku, pod uwagę należy brać przemoc prezentowaną w mediach, przez którą problem znieczulicy społecznej również może się pojawić.

Psychologowie zwracają uwagę również na najbliższe otoczenie. Jeżeli w takim środowisku pojawiają się osoby już starsze, które mają za sobą przeszłość kryminalną bądź aktywnie kradną lub przyczyniają się do bójek, to może być jednym z bodźców generujących osobowość dyssocjalną. Należy do tego dodać możliwość pojawienia się czynników teratogennych w okresie rozwoju embrialnego młodego człowieka. Są to zazwyczaj używki, czyli alkohol, papierosy bądź narkotyki.

Kolejnym aspektem, powodującym zaburzenia psychiczne, czyli osobowość dyssocjalną, jest ubóstwo materialne. Teza ta jest jednak mało prawdopodobna. Wielu specjalistów bardziej przekonuje się do naśladowania zachowań opiekuna. W tym przypadku mowa tutaj o zachowaniach agresywnych i karaniu cielesnym dziecka lub kogoś z rodziny.

Przyczyny zaburzeń antyspołecznych można podzielić na czynniki:

1. społeczno-kulturowe:

  • brak jednego z rodziców,
  • brak zainteresowania ze strony ojca
  • chwiejność rodzicielska,

2. wczesne doświadczenia:

  • antyspołeczne zachowania,
  • ubóstwo materialne,
  • kształtowanie dziecka o cechach osobowości psychopatycznej przez rodzica,
  • nadopiekuńczość,
  • ADHD

3. genetyczne
4. fizjologiczne
5. psychologiczne
6. kulturowe

Osobowość dyssocjalna a przestępstwo

Osoby cierpiące na antyspołeczne zaburzenie osobowości mają zazwyczaj problemy z prawem. Z badań wynika, że wiele osób notorycznie popełnia przestępstwa. Wielu psychologów zastanawia się, czy traktować ich jak zwykłych kryminalistów czy zastosować taryfę ulgową, głównie psychoterapię i leczenie. Podobna sytuacja jest w sądach. Podczas wielu rozpraw, prawnicy bronią swoich klientów, tłumacząc się, że ich zachowania nie były w pełny świadome, a jedynie wynikiem zaburzenia antyspołecznego.

Leczenie osobowości dyssocjalnej

Zdecydowana większość osób cierpiących na zaburzenia osobowości nie poddaje się terapii, walcząc przez to z objawami przez całe życie. Najczęściej zmuszani są przez rodzinę lub sąd, czyli dopiero po ostatecznym ujawnieniu zaburzeń. Większość uważa również, że nie mają żadnych zaburzeń i terapia nie jest potrzebna. Same sukcesy z tego powodu terapii są rzadkie. Terapia polega na zbudowaniu odpowiedniej atmosfery i zaufania z pacjentem. Następnie polega na nauce zdolności wyrażania uczuć i empatii do innych. Ostatecznym celem jest eliminacja negatywnych zachowań i budowa pozytywnych.

Autor: Damian N.

Zobacz również objawy tej choroby: Objawy osobowości dyssocjalnej

Osobowość anankastyczna

Osobowość anankastyczna jest to zaburzenie osobowości, określane również jako: osobowość obsesyjno-kompulsyjna, obsesyjna lub kompulsyja. Anankasta wyróżnia się bardzo dużym skupieniem i skoncentrowaniem widocznym w jego zachowaniu, sposobie wypowiedzi, mimice i sposobie poruszania się.... czytaj więcej

Zespół zaburzeń oddychania noworodka

Zespół zaburzeń oddechowych (RDS) jest nadal główną przyczyną zachorowań i umieralności noworodków urodzonych przedwcześnie. W etiopatologii zaspołu zaburzeń oddychania jako czynnik podstawowy uznawany jest jakościowy lub ilościowy niedobór surfaktantu płucnego.... czytaj więcej

Dodaj komentarz

Brak komentarzy

Gorący temat

Niska waga ciała może być przeszkodą w poczęciu dziecka!

Niska waga ciała może być przeszkodą w poczęciu dziecka!

Nie tylko otyłość jest przyczyną niepłodności »

Najnowsze choroby

Tagi

Aktualności