Schizofrenia

Większość teorii na temat przyczyn schizofrenii skupia się wokół następujących zagadnień:  

• u chorego zaburzona jest równowaga neuroprzekaźników w mózgu, przede wszystkim dopaminy, a także innych (serotoniny, noradrenaliny);
• czynniki genetyczne odgrywają pewna rolę w występowaniu schizofrenii;
• na rozwój choroby mogą mieć wpływ także czynniki środowiskowe, takie jak infekcje czy komplikacje porodowe;
• w pojawieniu się choroby mogą uczestniczyć czynniki psychospołeczne, takie jak sytuacja rodzinna czy stres nagły lub przewlekły,
• schizofrenia może mieć wiele przyczyn, które wchodzą ze sobą w interakcje
  

Początek i rozwój schizofrenii w różnych postaciach jest zmienny. Możemy obserwować chorych, u których choroba pojawia się nagle, a objawy są bardzo burzliwe. Kiedy indziej proces chorobowy rozwija się wolno, skrycie, objawy chorobowe są mało dostrzegalne. Najczęściej choroba przebiega pod postacią kolejnych rzutów. Rzadko schizofrenia ma charakter chroniczny.

Zobacz również:
3 stany, z którymi można pomylić depresję

Do podstawowych objawów schizofrenii zaliczamy:

Autyzm, to jest odcinanie się od otoczenia i zamykanie w świecie własnych przeżyć,

Rozszczepienie osobowości, to znaczy rozerwanie poszczególnych funkcji psychicznych, równoczesne występowanie przeciwstawnych uczuć,

Paratymia, czyli wyraźny rozdźwięk między zawartością wypowiedzi i zachowań chorego a towarzyszącym im wyrazem uczuciowym; przejaw niedostosowania charakterystycznego dla schizofrenii.

Część specjalistów uważa, że jednym z podstawowych objawów jest stępienie afektywne, jednak ten pogląd jest coraz częściej atakowany jako niesłuszny. Tylko w niektórych przypadkach schizofrenii mamy rzeczywiście do czynienia tym objawem, będącym skutkiem wieloletniej izolacji, czy tez przebywania w szpitalu, a nie objawem choroby.

Z innych częstych objawów stwierdza się urojenia i omamy, iluzje, dziwaczność mimiki, natłok myśli, rzadziej zaburzenia ruchowe pod postacią stuporu, czyli całkowitego bezruchu, czy też nadmiernej ruchliwości, a nawet pobudzenia. Może również pojawić się dziwaczność w zachowaniu i ubieraniu, pewien manieryzm i stereotypia
Wyróżnione cztery postacie schizofrenii:

• prosta,
• katatoniczna,
• hebefreniczna,
• paranoidalna
  

Bardzo rzadko występują w czystej postaci, raczej mieszają się lub przechodzą jedna w drugą.

W każdym przypadku podejrzenia tej choroby należy dążyć do konsultacji psychiatrycznej. Czasem okaże się ona niepotrzebna, ale w razie stwierdzenia choroby leczenie, i to zwykle szpitalne, jest niezbędne.

W ostatnich czasach bardzo zmieniło się podejście do chorych i metody postępowania z nimi. Coraz rzadziej stosuje się całkowitą izolację. Coraz częściej do terapii wprowadza się elementy psycho-, socjo- i autoterapii (np. zajęcia plastyczne, muzyczne itp.). Rozszerzony został wybór leków. Terapia farmakologiczna pozwala na polepszenie kontaktu chorego z personelem medycznym i psychoterapeutą, co ma wpływ na samopoczucie chorego i poprawę wyników leczenia.

Coraz częściej stosuje się takie formy leczenia, jak: oddziały dzienne i nocne, obozy terapeutyczne, ?hotele?, kluby chorych. Wszystkie te środki wpływają również na nastawienie społeczeństwa do osób leczonych psychiatrycznie. Ma to bardzo istotne znaczenie zwłaszcza w okresie powrotu do zdrowia i rehabilitacji.