Zaburzenia afektywne

Zaburzenia afektywne mogą mieć charakter epizodyczny, okresowy lub charakter przewlekły pod postacią uporczywych, lecz lżejszych zaburzeń nastroju.

Choroba afektywna jednobiegunowa występuje, gdy u chorego pojawiają się jedynie zaburzenia depresyjne lub maniakalne. Choroba afektywna dwubiegunowa charakteryzuje się występowaniem zarówno depresji jak i manii. Ten typ choroby ma charakter nawracający.

Na zaburzenia afektywne najczęściej cierpią osoby 50 roku życia.

Przyczyny zaburzeń afektywnych:

• czynniki genetyczne – zwiększone ryzyko zachorowania w rodzinie, w której wystąpiła choroba w porównaniu z ryzykiem dla całej populacji

• czynniki biologiczne – zaburzenia w zakresie procesów biochemicznych, rytmów biologicznych, równowagi wodno – elektrolitowej oraz mechanizmów hormonalnych

• czynniki osobowościowe – podkreśla znaczenie niektórych cech osobowości, wykształconych przed pojawieniem się zaburzeń afektywnych, np. wrażliwość na utratę ważnych osób, pesymistyczne spojrzenie na świat

• czynniki środowiskowe – są to czynniki kształtujące osobowość i wyzwalające zaburzenia takie jak: utrata kogoś bliskiego, zmiana sytuacji życiowej, porażki życiowe.

Leczenie polega przede wszystkim na stosowaniu odpowiednio dobranej farmakoterapii. Chorym podaje się leki przeciwdepresyjne i neuroleptyczne. W przypadku choroby dwubiegunowej zaleca się podawanie soli litu. Istnieje również leczenie elektrowstrząsami. Ich zastosowanie w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym może wyzwolić epizod manii, jednak stosuje się je w leczeniu przeciwmaniakalnym, a ich skuteczność jest wyższa od litu.

Psychoterapia w ciężkim przebiegu choroby stosowana jest jedynie w celu podtrzymania kontaktu z chorym, jednak w lżejszych zaburzeniach może mieć szersze zastosowanie. Zawsze należy pamiętać o tendencji chorego do myśli samobójczych.