Choroby

Znajdź chorobę:

Wybierz literę rozpoczynającą nazwę choroby:

Zespół Aspergera

Zespół Aspergera został przypisany do klasyfikacji zaburzeń stosunkowo niedawno, bo w drugiej połowie XX w. Zauważono, że niektóre dzieci autystyczne, pomimo trudności nawiązywania kontaktów z rówieśnikami, nie cechują się zaburzeniami mowy ani pisma. Od tamtej pory liczba zdiagnozowanych ciągle wzrasta razem z rozwojem świadomości rodziców.

Zobacz również objawy tej choroby: Objawy zespołu Aspergera

Podstawowym czynnikiem odpowiadającym za powstawanie zaburzeń są defekty neurologiczne, które uniemożliwiają przeprowadzanie odpowiednich procesów percepcyjnych. Sprawia to, że bodźce docierające z zewnątrz nie są odbierane w sposób konwencjonalny. Prawdopodobnie winowajcami są geny regulujące poziom serotoniny, glutaminianu i kwasu gamma- aminomasłowego, a także procesy zachodzące pomiędzy nimi.

Czynniki powstawania choroby

Przyczyny powstawanie tego zaburzenia nie są jeszcze dokładnie sprecyzowane. Szacuje się jednak, że chorzy po prostu się z nią rodzą. Najwięcej objawów można zaobserwować w dzieciństwie w wieku 7-8 lat. Z wiekiem staje się ona coraz mniej dokuczliwa i będzie coraz trudniej o jej diagnozę. Do głównych czynników powstawania Zaburzenia Aspergera zalicza się: czynniki genetyczne, szczególną rolę odgrywa gen EN2 na chromosomie 7, a także geny na chromosomach 3, 4 i 11, im starszy ojciec, tym większe ryzyko, że dziecko będzie dotknięte zaburzeniem- po 40. roku życia ryzyko znacznie wzrasta, bardzo istotny jest okres ciąży, zwłaszcza tuż przed samym porodem; ryzyko uszkodzenia ośrodka układu nerwowego dziecka, zakażenia i infekcje płodu oraz macicy, także wszelkie urazy okołoporodowe mogą przyczynić się do powstawania zaburzeń motorycznych u dziecka, zakażenie toksoplazmozą, większość ludzi pozostaje jedynie nosicielami tej pasożytniczej choroby, jednak jej rozwój może wpłynąć także niekorzystnie na zdolności poznawcze dziecka, mózgowe porażenie dziecięce, czyli uszkodzenie mózgu we wczesnym okresie dzieciństwa, które blokuje rozwój, wszelkie poważne infekcje, zwłaszcza wpływające na stymulację i prawidłowy przepływ hormonów w mózgu.

Czy można zapobiec powstawaniu choroby?

W związku z tym, że jest to choroba głównie genetyczna, same zapobieganie jej powstaniu może być bardzo trudne lub całkowicie niemożliwe. Na pewno można ograniczyć możliwości jej powstawania poprzez dbanie o siebie i dziecko w okresie ciąży, nie tylko zapobiegając powstawaniu infekcjom i urazów, ale także dbając o swoje samopoczucie. Należy obserwować rozwój dziecka od wczesnego dzieciństwa, jeżeli wystąpią objawy opisane w artykule, można po prostu skorzystać z porady specjalisty. Zaburzenie Aspergera cechuje się różnymi stopniami nasilenia, nie oznacza to od razu, że dziecko jest całkowicie upośledzone emocjonalnie. Czasami wystarczy cierpliwość i konsekwencja w tłumaczeniu dziecku zasad życia wśród ludzi. Pamiętajmy, że naciskanie na dziecko cierpiące na zaburzenia percepcji może spowodować jeszcze silniejszą potrzebę izolacji, to bardzo indywidualistyczna choroba, nie należy z nią walczyć na siłę.

Zespół Aspergera jest stosunkowo niedawno sklasyfikowaną chorobą, a jej leczenie ciągle jest rozwijane we współpracy z rodzicami dzieci dotkniętych tym zaburzeniem, w oparciu o ich własne doświadczenia. Powoli odchodzi się od bezdusznego leczenia środkami farmakologicznymi i stosuje się je co najwyżej jako środek wspomagający w bardzo ciężkich epizodach tej choroby. Pamiętajmy, że im wcześniej zdiagnozujemy u swojego dziecka chorobę, tym mniej ona zdąży się rozwinąć i leczenie będzie łagodniejsze.

Jakie objawy towarzyszą Zespołowi Aspergera:

  • unikanie kontaktów z rówieśnikami,
  • brak chęci do rozmowy lub bardzo zawężone tematy rozmów związane z ulubionymi czynnościami dziecka,
  • lakoniczne wypowiedzi, pozbawione emocji zarówno w sferze werbalnej, jak i mimice twarzy,
  • bardzo ścisłe formułowanie wypowiedzi, naszpikowane specjalistycznym słownictwem,
  • pogrążanie się dziecka we własnym świecie i wybranych przez nie zainteresowaniach (czasami dziwacznych),
  • zaburzenie reakcji na świat zewnętrzny: ludzi i bodźce sensoryczne,
  • nieumiejętność przystosowania się do nowych, a zwłaszcza nieoczekiwanych sytuacji, brak podejmowania prób i chęci do sprostania sytuacji,
  • brak zrozumienia subiektywizmu osób z zewnątrz, przypisywanie wszystkim ludziom własnych schematów myślowych, opartych na sztywnej logice.

Dzieci z ZA żyją własnym światem wewnętrznym i nie wykazują chęci, czy potrzeby interakcji ze światem zewnętrznym. Pogrążają się w swoich zainteresowaniach, dzięki czemu mogą w nich osiągać wybitne osiągnięcia.

Jak zdiagnozować chorobę?

Po prostu obserwujmy dziecko i jego zachowania. Nie wpadajmy też w panikę, gdy zauważymy jakieś niepokojące objawy, bo dzieci też mają gorsze okresy związane np., ze zmianą szkoły i poznawaniem nowych osób. Jeżeli jednak kilka z powyższych objawów utrzymuje się przez długi czas albo nawet się nasilają, powinniśmy skorzystać z porady specjalisty.

Ważne jest również, by nie ograniczać się do opinii jednego lekarza. Więcej opinii od różnych specjalistów, pozwoli nam uzyskać bardziej szczegółowy obraz choroby i dobrać odpowiednie sposoby współpracy z dzieckiem.

Na czym polega terapia

Przede wszystkim trzeba zaznaczyć już na początku, że terapia będzie efektywna tylko przy współpracy terapeuty i rodziców, razem z dzieckiem. Nie należy traktować dziecka jako nieposłusznego czy złośliwego, bo to tylko odsunie je od nas jeszcze bardziej i pogorszy sprawę. Postarajmy się poznać jego świat, bo wbrew pozorom i ogólnej postawie tych dzieci, są one dużo bardziej wrażliwe niż nam się wydaje. Poczucie niezrozumienia i odrzucenia, wzbogacone o dodatkowe obwinianie z naszej strony, może je popchnąć w jeszcze głębszą izolację i poczucie odmienności. Uważajmy też na wypowiadane słowa, musimy postarać się zrozumieć świat naszego dziecka na tyle, na ile potrafimy. Postarajmy się wzbudzić w dziecku choć minimalne zainteresowanie światem zewnętrznym, żeby mogło w dorosłości funkcjonować w sposób niezależny i potrafiło zbudować podstawowe relacje z osobami najbliższymi.

Sami musimy zrozumieć, że choroba nie jest uleczalna, dlatego nie walczmy z nią. Nauczmy nasze dziecko jak sobie radzić w życiu, by było szczęśliwe i mogło spokojnie rozwijać swoje pasje, ale nie próbujmy go zmieniać na siłę. Zespół Aspergera może się okazać przyczyną wielu sukcesów zawodowych naszego dziecka, jeżeli nie będziemy mu w tym przeszkadzać.

Będziemy musieli wypracować razem z dzieckiem nasz indywidualny sposób komunikowania się. Nie mielibyśmy pretensji do dziecka, że nie rozumie chińskiego, więc dlaczego mielibyśmy je mieć  w tym przypadku? Podczas budowania formy komunikatu z dzieckiem, dodatkowo zacznie wytwarzać się więź emocjonalna. Jeżeli będzie oparta na zaufaniu i szacunku, na pewno otworzy też dziecko na budowanie nowych relacji z innymi, także z rówieśnikami- nie oczekujmy jednak, że nasze dziecko stanie się nagle duszą towarzystwa. To powolny i trudny proces, a początkowe porażki dziecka w kontaktach z rówieśnikami będą bardzo trudno do naprawienia.

Rodzaje terapii

Powstaje coraz więcej sposobów na naukę życia z Zespołem Aspergera. Głównym zadaniem wszystkich terapii jest pobudzenie dziecka do reagowania na świat zewnętrzny, wzbudzenie w nim podstawowego zainteresowania i nauka komunikacji. Do najpopularniejszych rodzajów terapii należą:

  1. Terapia poznawczo - behawioralna - polega na nauczeniu dziecka rozpoznawania emocji swoich i otoczenia oraz kontrolowania własnych zachowań i racjonalnego wyboru odpowiednich sposobów działania w sytuacjach nieoczekiwanych,
  2. Terapia "holding" - budowanie ścisłej relacji emocjonalnej pomiędzy rodzicami i dzieckiem. Dobra relacja z najbliższymi może zachęcić dziecko do zawierania kolejnych znajomości. W praktyce terapia polega na trzymaniu przez rodzica dziecka na kolanach rodzica i utrzymywanie z nim stałego kontaktu wzrokowego podczas trwania terapii. Taka forma kontaktu buduje więź z dzieckiem nawet bez komunikatów werbalnych. Z czasem najprawdopodobniej dziecko zacznie także reagować na spojrzenia innych ludzi, a to już spory krok do otwarcia się na świat.
  3. Terapia niedyrektywna - pomiędzy dzieckiem a terapeutą. Terapeuta obserwuje zachowanie dziecka i w sposób naturalny i nienachalny zaczyna powoli naśladować zachowanie dziecka. Taka forma kontaktu budzi zainteresowanie.
  4. Terapia sensoryczna - terapia pozwalająca dziecku funkcjonować w jego własnym rytmie, bez narzucania mu stereotypowych zachowań. Powinna być stosowana nie tylko podczas sesji z psychoterapeutą, ale także w domu.
  5. Leczenie farmakologiczne - nie ma typowych leków dla leczenia ZA, wykorzystuje się głównie leki wspomagające stabilizację nastroju, m.i.: selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, leki neuroleptyczne, leki sympatykoliczne, antagoniści receptorów dopaminowych.

Nie istnieje jedna uniwersalna metoda leczenia tej choroby, dlatego trzeba kroki dobierać indywidualnie do potrzeb dziecka i cały czas obserwować na jakim etapie komunikowania się jest nasze dziecko. Pamiętajmy, że najważniejszym czynnikiem będzie nasza cierpliwość i wyrozumiałość, nie wzbudzajmy w dziecku dodatkowego poczucia odmienności.

Autor: Magdalena Wojtasik

Zobacz również objawy tej choroby: Objawy zespołu Aspergera

Zaburzenia psychiczne

Zaburzenia psychiczne to cała grupa chorobowa, która polega na dziwnych zachowaniach ze strony jednostki odbiegających od norm przyjętych przez otoczenie. Same zaburzenia psychiczne można zaliczyć również do chorób cywilizacyjnych. czytaj więcej

USA: 20% dzieci cierpi na zaburzenia umysłowe

Nawet 1 dziecko na 5 w Stanach Zjednoczonych ma jakieś zaburzenie umysłowe, a liczba pacjentów diagnozowanych w tym kierunku rośnie od ponad dekady, sugeruje raport CDC (Center for Disease Control and Prevention) przedstawiony w ubiegłym tygodniu. Naukowcy z CDC po raz pierwszy w historii przeprowadzili badania nad zaburzeniami umysłowy... czytaj więcej

Dodaj komentarz

Toastmasters - sztuka przemówień publicznych

Osoby dorosłe z zespołem Aspergera zapraszamy do organizacji Toastmasters w celu ćwiczenia sztuki przemówień publicznych. Nasi eksperci służą cennymi ra...

07-05-2015 09:58

~Tostmasters Aspergers

Janusz Korwin-Mikke to (3)

klasyczny przykład zespołu autystycznego Aspergera (wada konstrukcyjna ośrodkowego układu nerwowego) w późnym wieku. Widoczne jest upośledzenie empatii w...

09-01-2014 22:00

~Asperger-Mikke

Znam z autopsji (1)

Przeżyłem z tym prawie cale życie - nie znając przyczyny (65 lat). Innym książkowym wprost przykładem jest Jarosław Kaczyński. Ciekawy czy mu powiedzie...

19-01-2014 13:48

~Jan

Dodaj komentarz

Gorący temat

Jak cukrzyca wpływa na wzrok?

Jak cukrzyca wpływa na wzrok?

Cukrzyca może doprowadzić do utraty wzroku! »

Najnowsze choroby

Tagi

Aktualności